Uç Uç Kelebek…
Mart 9th, 2006
Bu köşede arkadaşlığa dair çok şey yazdım… Çok emindim kendimden. Emin olmak güzeldi ama şimdi anladım ki yanılmadığını görmek daha güzelmiş.
Bir kaza atlattım bundan üç hafta önce. Hava şartlarından dolayı ailem yanıma ulaşamadı, onlar evde çırpınırken, telaşlanırken ben aslında yalnız değildim. Ben ambulanstayken haber almalarına rağmen ambulanstan önce hastaneye ulaşan, acilde sabahlarken, daha neyin ne olacağı belli olmazken ve ben bu kargaşada acıdan, ağrıdan ve korkudan ağlamak üzereyken yanımda olup dua eden, “kötü bir şey olmayacak değil mi?” dediğimde tereddüt etmeksizin “hayır olmayacak” diyen ve saçma da olsa “söz ver” dediğimde söz veren, iğne vücuduma girerken bağırdığımda elimi tutup bana destek olan, odaya çıktığımda her an yanımda bekleyen, odama gelmek için güvenlikle savaşan, ,izin verilmemesine karşı gece bile bir şekilde yanımda kalan, hastaneye gelemeseler de yanımda olduğunu hissettiğim birileri vardı. Hastaneden çıktıktan sonra yurtta da beni yalnız bırakmayan birileri… Nazımı çeken, ben güleyim diye ne yapacaklarını bilemeyen birileri… Sanırım onlar benim Ankara’daki ailem oluyorlar. Ne güzel bir duyguymuş arkadaşlık, dostluk. Bana ne kadar güçlü olduğumu söylediler o acıyla kıvranırken. Ağlamıyordum, bağırmıyordum da. Aslında kendi kendime olsam belki avazım çıktığı kadar bağırarak ağlardım. Ama o sırada yapmamalıydım, öyle herkes gözümün içine bakarken, ben güçsüz görünemezdim, hepsi bu. Sadece dua ediyordum. Bütün bunlar, bu yaşadıklarım, gördüklerim hayata dair çok şey anlattı bana inanın.
Biz hayata isyan etmeyi değil şükretmeyi seçtik. Doktor “nasılsın bakalım gözüm (böyle hitap ediyordu )” dediğinde, “ çok iyiyim” dedim, çünkü hala vücudumu hissediyordum ve çok büyük bir şansla ameliyat bile olmam gerekmeyecekti. Doktor şaşırsa da ben şaşırmıyordum o halime. Her şeyden bu kadar ucuz kurtulmuşken şükretmeyip isyan etmek saçmalık olurdu. Aslında bu olaydan sonra yaşadığım birçok şey güzeldi, en azından ben sadece o taraflarını hatırlayacağım hayatımın kalanında. Olayı anlatırken “ Alplerde poşetle kayarken uçtu” demek güzeldi, muzipçe “al sen bunu oku” diye “ Temel Reis” boyama kitabı getirilmesi ve bunun üzerine dönen geyik sohbetler, hemşirelerin bile bizimle gülmesi, beni yurda bırakmak için bir türlü kararlaştırılamayan saat, odamdayken paylaşılamayan şekerler, hediye gelen kestane şekerleri ve nispet yapılarak delirtilen arkadaşlarla konuşmak, Warnerblade- Forum’da bunun geyiğini yapmak güzeldi. Ve daha birçok şey… Güzeldiler işte…
Şimdiye kadar hayatımda olmuş, şu anda yanımda olan ve bundan sonra da hayatımdan olacak olan herkese çok çok teşekkür ederim. Yalnız olmamak çok güzel bir duyguymuş. Bana bunu yaşattığınız için teşekkür ederim. İyi ki varsınız… İyi ki yanımdasınız…
- Kelebek
Köşedeki tüm yazılar :
