Teşekkürler…

Ekim 7th, 2005

Sabahın saat yedisi. Kalkmışım, gözlerim kapanıyor. Kendime kızıyorum niye geç yattım, niye erken kalkmak zorundayım diye. Tabi buna bağlı olarak da diğer şikayetler başlıyor; geçen arabaların sesleri, sokaktaki diğer gürültüler. Bir anda hiçbir şeyden zevk alamıyor duruma geliyorsunuz.
Bu sabah benim ruh halimi sorsanız bu cümleleri çok rahat duyardınız; ama şu an kendime kızıyorum. Neden mi?
Bu sabah rutin kontrollerim için Gata’ya gitmek zorunda idim.
Hastane içinde dolaşırken, ameliyattan çıkan yaşlı bir kadın-nine- gördüm. İçinde bulunduğu durum hiç de iç açıcı değildi ama yanındaki kişiyle- büyük bir ihtimalle oğludur- konuşuyor gülmeye çalışıyordu. Bu o kadar hoşuma gitti ki.
Bunları yaşarken Kelebek arkadaşımızın hayata dair yazdıkları bir an aklımdan geçti. Kendime kızdım doğrusu. En ufak tersliklerde bile hemen agresifleşme moduna girdiğimden, gereksiz yere kendimi üzdüğümden…
Ninenin yüzündeki o ifadeyi herhalde unutamam bir daha. İnsana yaşama olan inancını ve bağlılığını ne güzel de anlatıyordu.
Her ne kadar bazen fazlası ile hayattan şikayetçi olsak bile aslında yaşamayı seviyoruz; sadece değerini bilmiyoruz. �?u an eminim ki cennete gideceğiniz söylense bile bu dünyadan ayrılmayı isteyecek çok insan olduğunu zannetmiyorum. En azınndan ben istemeyeceğimi düşünüyorum, bizi hayata bağlayan o kadar şey var ki…
Ölümlü dünya…Nereye gideceğimiz belli, ya da en azından inançlarımız doğrultusunda, ölümün ötesi ile ilgili düşüncelerimiz var. Ama hayata hakkını yeterince verebiliyor muyuz? Tabi burada “hakkını vermek” ile anlatılan herkese farklı gelebilir. “Yeterince hazır mıyız?”, ya da geride “keşkeler”imiz kalacak mı?…

Hayata bir özür borcumuz var, ama en azından hayattan onun hakkını vererek özür dileyebiliriz.

HoMMeRoS

Bu bir protesto degildir. Tekrar ediyorum.
Bu bir protesto degildir. Bu bir tur sanatsal faaliyettir.

Köşedeki tüm yazılar :

genel

• Önceki: Ramazan Gelmiş Hoşgelmiş
• Sonraki: Grup 84