buyurken…

cocukluga dair epey baslik var
peki ya buyumek… diyelim bir de

malum, biz buyuduk ve kirlendi dunya

_________________
escape | gitmenin adi

buyurken acilarima gulup gecmeyi ogrendim…

_________________
escape | gitmenin adi

daha okula dahi gitmez iken;

buyumenin agirligini hissetmisim ki;

yemek yedirmeye calisirken buyuklerim;

hayir yemicem! buyumek istemiyorum ben! diip kacarmisim..

_________________
te is nodding with :sucks to be u

Küçükken bir an evvel zaman geçsin büyüyüm diye beklerdim.

Büyüdüm.. öğrendim hayatın ne kadar zor ve acımasız olduğunu,

şimdi çocukluğuma dönmek için can atar hale geldim.

_________________
Bak büyüdüm hiç hesapta yokken, canımı yaktı büyümek güzel sanarken…

büyürken…

ben en büyük kardeş oldugum için temelden gelen bi büyümüşlük hali hazırda vardı hayat boyu hep birilerinden büyük olmak,büyüklük yapmak,büyük davranısı sergilemek…

nasıl büyüdük,nasıl cocukluk gitti elimizden… zaman zaman içimizden bi yerlerden ses versede… zaman ,şartlar vs vs hep büyük olma yolunda ilerletti… ama ben büyümek istemiyorum diye diye ne kadar zorlasanda şartları ne kadar uzak dursanda.. büyümek için acele etmesende… bi bakmışssın büyümüşssün…

daha dün başını okşadığım minikler,kardeşlerim,arkadaşlarımın kardeşleri şimdi kocaman yetişkin insanlar olmuşlar… aslında büyümüşler… düşünceleri..fikir yapıları büyümüş…  işte o zaman bi şi dank ediyo… büyümüşüz galiba..

_________________
evci —————–

buyurken buyumek istemiyorum derdim ben hep

hep cocuk kalıyım, hatta bebek oluyum

ignorance is bliss sozune hakkini verdirttiren bi olgudur buyumek. zira insan buyudukce daha cok bilir, daha az mutluluk kalir icinde. dunya kesfedildikce degerini, buyusunu yitirir, ulasildikca kuculur insanin gozunde.

herkes gibi olmamak icin vucudum buyuse de ruhumu hep genc tutmaya calistim,
bunun da temel yollarindan bazilari:
biraz yaramazlik yapmak,
hayati pek de umursamamak,
anı yasamak ve
herseyin bir oyun oldugunu hicbizaman akildan cikarmamak..

_________________
burak | Lütfen okuyunuz | warnerblade.com | web-zine | toz & çamur

buyurken kuculmeye basladım bi yastan sonra artık

bi tarafta buyuyen bi beden var tabi

ortaokulu bitiresiye her geçen yıl biraz daha büyüyorum zannediyordum.. artık kocaman oluyordum birsürü sorumluluklar, yeni yeni deneyimler ediniyordum kendimce..
lakin lisede anladım yıllar geçtikçe yüzüm biraz daha olgun bir hal alıyor, fikirlerim oturuyor ama ben büyümüyorum; bilakis bu koskacaman dünyada gittikçe küçülüyorum.. kendi merkezimden bakmayı kesip dünyaya bi kuşbakışı bakış atınca korktum bir an.. çok kalabalık, çok kocaman ben burada bir nokta kadar yer kaplıyorum..
evet sorumluluklarım arttı hem de boyumu aşacak gibi hissettim bazen ama bu sorumluluklar beni büyütmedi içimdeki büyümeye dirençli çocuğu iyice inatçı hale getirdi.. sorumlukluklar arttıkça ben o sorumlulukların yanında minicik kaldım, öyle hissettim çoğu zaman.. bazen işin ciddiyetini anladığımda çığlığı basardım içimdeki çocukla beraber, zaman bu kadar hızlı gitmesin, ben bu kadar  çabuk büyümeyeyim diye.. gözümü yumar zamanın durduğunu hayal ederdim bi an ama açtığımda biraz daha vaktin ilerlediğini fark eder yine müteessir olurdum..
aslında bu bendeki insan fıtratında olan bir vaveyla idi.. geçmişten, sevdiklerimden, zamandan, mekandan uzaklaşmaya duyulan bir nefret idi tıpkı her fanide duyulan gibi..
sonsuzlukla karşılaştırdığımda biliyorum ben bu dünyada hep küçük olarak kalacağım, artık yılların geçmesi üzmüyor beni biliyorum ki inşallah-ü teala ebedi hayatta genç olan ve genç kalacak ruhum, yılların geçmesi onu pek etkilemiyor hepimiz sadece ebedi mekanlarımıza doğru yol alıyoruz bu dünyada o yüzden ne ayrılıklar gerçek birer ayrılık ne de yılların ilerlemesi gerçek birer ilerleme.. hep beraber menzilimize doğru yol alıyoruz sadece hepsi bu büyümek dediğimizin

_________________
topik | yok imza mimza

yol aldigimiz dogru ama epi topu bu degil buyumek dedigimiz

gecen zamanin, yasanmisliklarin, yapilan hatalarin insana ogrettiklerini yanina katarak,
goturduklerinin, bizden koparttiklarinin acisini icimizde tasiyarak yol almak…
uzaklastigimiz, geride biraktigimiz kimselere, yerlere yasli gozlerle bakarken ayni anda gozunu ileriye dikip heyecanla bir sonraki duragi beklemektir.

bir oneri karsisindaki temel soru ‘neden olmasin’ in yerini ‘neden’ e birakmaktir buyumek…

cocuklugun safiyetini kaybetmek bi yaniyla belki evet, ama bir yandan da yaptigimiz cocukca aptalliklari farketmektir. cocukken yapilanlar masumca olsa da gecen yillarda masumiyetten uzaklasan aptalliklarimizi farketmektir.

her yasin ayri bir guzelligi oldugunu kabullenmektir bir yerden sonra…
onyedi yasima hic gelemeyecegimi, hic taze delikanli olamayacagimi zannederdim. nasil geride kaldi simdi..
yirmili yaslar kocaman insanlarin yasiydi. oyle degilmis

simdi otuzlu yaslari dusunuyorum. orta yas…ne kadar uzak geliyor, genc iyiydik biz boyle; hala deli akan kanimiz, hala ruzgarlara acik pencerelerimiz vardi…
adim adim yururken farkediyorum ki o deli gencligin enerjisi de azaliyor yavas yavas.
daha cok uyku istiyor beden, daha sakin bir hayat…dayatmalarim bir yere kadar isliyor sonra bildigini okuyor.

yaslilik dedigin boyle boyle gelmiyor mu? icinde kossa da kosturamiyor ihtiyar vucudunu. geceler boyu oturmak istese de uyuyakaliyor otururken. (dedem aklima geliyor burada, bir koltugun ustunde otururken basini egip uyumaya baslayan dedem. gulumsuyorum…)

o da ayri guzel olmali, yaslilik. nefsin delice isteklerinden uzak, ukbaya donuk gunler…

guzeldir buyumek. onun da tadini cikarmali bir daha gecmeyecegin bu yollardan yururken…

_________________
escape | gitmenin adi

20 küsür yılını atlatmışız hayatın tekrar niye küçülmek isteyelim, ben yaşıyım ve öliyim.ama öyle kuru kuru olmaz mümkünse(! ) cennete gidiyim (noluuurrrrr…)

_________________
that’s me!!!