Mart
2008
Zehir…
Bazen insanın sevdiklerini kaybetmesi gerekebilir.Hiç istemesede sırf sevdiği için içine zehir akıtıp susabilir…
Bir sahil kasabasının en ucundayım
Arkamda ıssız ormanlar önümde masmavi deniz
Ne bahtıma yanıyorum ne de kendime acıyorum
Ben yalnız boş yere akan gözyaşlarıma bakıyorum
Yalnızım bir kestane ağacına sığıntıyım
Hiç bu kadar üşümemişti biliyormusun ellerim?
Aşkın ve gururun olmadığı bir yerde
Gökyüzüne en yakın kalbine en uzak yerdeyim…
Seni ne meleklere analatabildim ne de kendime
Kuç uçmaz kervan geçmez yollarda sensizim
Biliyorum ki bunu ben istedim
Belki de ben imkansız olanı seçtim…
Sevmenin hazzını yalnızlığın acısını çekiyorum
Bir gülün kendisini değil dikenini elliyorum
Aşkın zehir gibi kanımda dolaşmalı ki
En unuttuğum anlarda seni bana hatırlatmalı…