Ocak
2007
Gecenin Bir Kör Ucu..
Neydi geceyi bu kadar özel yapan bilmiyorum .Karanlığın herşeyin üstünü örttüğü , zihayat varlıkların bir çoğunun geçici inzivalarına çekildiği ,sessiz ,yalnız, derin,uçurum gece. Tüm bunların neresindeydi senin tılsımın .O koyu gözlerine her nazarımda ruhumu başka alemlere taşıyan neydi ,neydi en değerli vakitlerimi hep sana erteleten ,neydi sana hissettiğim.Günlük telaşlarımdan kurtulmuş vakitlerim olmandır belkide seni bu kadar özel yapan ; telaşsız, yaşadığımın farkına vardığım anlar. Sevindiğim zaman sende uyuyamıyorum ,sıkıldığım zaman sende kederleniyorum ,sende duygulanıyorum ,sende çalışıyorum ,sende dertleşiyorum ,sende dua ediyorum , sende sevdalanıyorum ,sende ayrılıyorum ,sende ümitleniyorum ,sende ölüyorum ,senin sabahında diriliyorum.Biliyorum ki sarıp sarmaladığın ,kusurlarını örttüğün ,içine sakladığın milyarlaca insandan biriyim.Yinede kıskanmıyorum seni , çünkü seni yaşamayı ben biliyorum ,çünkü benim gördüğüm gibi kimse göremez seni.Sen teksin ,ben tekim.Sen çayımı ve müziğimi kıskanıyorsun kimi zaman ,ben gönlünü almayı biliyorum ama.Onlar günün her vakti benle olabilir sen özelsin diyorum ,hayatımı onlarla değil senle paylaşıyorum diyorum.Sen hemen seviniyor ,o eşsiz gülümsemenle gözlerimin içine bakarak bizi gözetleyen kameri gösteriyosun ,sonra “gel seyredelim diyorsun”. Yaklaşıyorum sana başımı omzuna yaslıyorum ,başlıyoruz alemi seyre. Güveninin ve sevginin verdiği ılıktan gevşiyorum ,yavaşça gözlerim kapanıyor.Uyuduğumu fark edip muzip bir gülümsemeyle “bugünde sonuna kadar izleyemedi” deyip üzerimi örtüyorsun .Rabbimin “Settar” isminin sana ne kadar yakıştığını düşünüyorum.Senin üstümü örtmen samimiyetimi yakalayıp kavrıyor kuytularımdan ,gizlilerimi saklayan tüm örtülerimden sıyrılıyorum.En saf ,en ben halimle kafamı göğsüne yaslıyorum ,sen üstümü örtüyorsun ve öteki alemin kapılarını açıp içeri buyur ediyorsun beni.Bazı sabahlar bir öpücük kondurup ben uyanmadan gidiyorsun.Ben seni son kez görememenin hüznüyle uyanıp ,tüm gün o günün sonundaki vuslatı bekliyorum.Kavuşuyoruz ve ayrılıyoruz…Zaman zaman elimden tutup Rabbime yaklaştırıyorsun beni ,olması gereken bu deyip öğüdünü vermeyide ihmal etmiyorsun hani.Tüm o haşmetine rağmen o kadar mütevazisin ki ,senin yanında hiç birşey olan ben utanıyorum kibirlerimden.Hiç ufak görmüyorsun beni yinede, benim fani olmamı farkettirmiyorsun bana.Yaratılanların en kıymetlisi insan diyorsun ,beni utancımdan bir nebze olsun arındırmayı başarıyorsun.Benim için süsleniyorsun bazı bazı ,tüm süslerini takınıp öyle geliyorsun yanıma.Yıldızlarından biri göz kırpıyor bana ,hayran kaldığımı çaktırmayarak ” hepsi bu mu” diye yaramazlık yapıyorum .Bana yine bir bakış fırlatıyorsun bu sefer ki biraz sinirli ama yinede gülümsüyorsun.Gülümüyorsun çünkü içimdeki haylaz küçük kızı benden daha iyi tanıyorsun ,beğendiği şeylere yaptığı muamelenin bilincinde cevabımı veriyorsun “doğduğun şehirde bu kadar oluyor ,sen bide başka diyarlarda gör ” diyip şehrin kapalı havasının engellediğini nazikçe anlatıyorsun.Aslında sana daha güzel gelmek isterdim diye eklemeyide unutmayıp ,inşallah diyerek yarınlara ümitlendiriyorsun beni.Tefekkür için fazla bile deyip gönlünü almaya çalışıyorum ,sen zaten küçük kıza hiç kırılmamış oluyorsun.Hadi uyu artık geç oldu diyorsun bak şimdide ,ben yine en son haylazlığımı yapıp yatmıyorum diyorum.”Korkma seni hiç bırakmayacağım diyosun, nereye gidersen git hergünün sonunda senle olacağım ,hadi uyu artık” diyosun ,hergünkü gibi üstümü örtüyorsun.Ben sana karşı koyamayıp gözlerimi kapatıyorum ,”sakla beni bulmasınlar sabaha kadar ” dedikten sonra öteki alemin kapısından adımımı atıyorum..Sense gidene kadar beni seyrediyorsun.Neydi seni bu kadar özel yapan sanırım buldum ..
16.01.2007 4:06