Rüzgar

Şu rüzgar var ya...

Öyle okşar ki insanın yüzünü.

Sanki cennetteymişsin gibi mutlu olursun.

Beynindeki her şeyi sıfırlar, bazen kendin de inanamazsın.

Hızlandıkça hızlanasın gelir, hikaye hiç bitmese...

İstersin yollar sonsuz olsun, gülüyorsundur.

Hayatında unutmak istediğin her şeyi, her derdi-tasayı farkında olmadan çöpe atarsın.

Aslında sen atmazsın onları çöpe, rüzgar almıştır onları senden, sıkıntılı ruhlara götürmek için.

Kendince bir anlam bulmak istersin bu duruma.

Nafile...

Bir anlamı olsaydı, benden önceki milyonlarca insandan biri bulurdu, diye teselli edersin seni.

Rüzgar içindedir gerçekte, senin onu bulmanı bekler sabırla, ister bunu senden çok.

Gözünü yumduğun anda sen kelimeleri yazmazsın, onlar seni yan yana dizer artık.

Parçaların birleşir; hayatın, hayatının ayırdığı parçaların. Hoşuna gider yada gitmez.

Avukatlık yapmaya kalkar rüzgar sana, yine sana karşı. Sen kendini suçlarken içindeki rüzgar yine de seni savunur.

... ve mücadele için güç bulursun ve yaşamak hoşuna gider.

Burak Bakay

15temmuz2002perşembe15:02